خیلی از والدین هنگامی‌که کودک نوپا است، اولین فعالیت مفرط را مشاهده می‌کنند اما متمایز کردن نشانه‌ها از رفتارهای هنجار قبل از 4 سالگی دشوار است. نقص‌توجه/بیش‌فعالی اغلب در طول سال‌های مدرسه ابتدایی تشخیص‌گذاری می‌شود و بی‌توجهی برجسته‌تر و معیوب‌تر می‌شود.

تشخیص در سال‌های مدرسه ابتدایی

در سال‌های پیش از دبستان، جلوه‌ی اصلی بیش‌فعالی است. بی‌توجهی در طول مدرسه‌ی ابتدایی برجسته‌تر می‌شود. در نوجوانی علائم بیش‌فعالی (دویدن و بالا و پایین رفتن) کمتر شایع هستند و ممکن است به وول خوردن یا احساس درونی عصبیت، بی‌قراری، ناشکیبایی محدود باشد. در بزرگ‌سالی نیز تکانش‌گری همراه با بی‌توجهی و بی‌قراری ممکن است مشکل‌آفرین بماند حتی درصورتی‌که بیش‌فعالی کاهش ‌یافته باشد.

مطالعات اخیر نشان داده‌اند که ADHD به‌هیچ‌وجه یک اختلال گذرا نیست و بسیاری از افرادی که در دوران کودکی به این اختلال مبتلا بوده‌اند، علائم آن را در بزرگ‌سالی نیز تجربه می‌کنند. این مسئله اهمیت تشخیص و درمان به‌موقع و مناسب این اختلال را دوچندان می‌کند.

 

ADHD در دختران و پسران: چه تفاوتی دارد؟

با توجه به تفاوت در نحوه بروز علائم، این بیماری در پسران بیشتر از دختران تشخیص داده می‌شود. ولیکن این بدان معنا نیست که پسران بیشتر به ADHD مبتلا هستند. بلکه پسران تمایل به بیش‌فعالی و سایر علائم بیرونی دارند (اختلالات برون‌ریزی) درحالی‌که دختران تمایل به عدم تحرک دارند (اختلالات درون‌ریزی).

بیش‌فعالی در پسران

در پسران، علائم بیش‌فعالی اغلب به‌طور آشکار ظاهر می‌شود. این علائم شامل فعالیت‌های فیزیکی بی‌پایان، مشکلات در نشستن و عدم توانایی در تکمیل کارهای طولانی‌مدت است. این ویژگی‌ها به‌راحتی در محیط‌های آموزشی و اجتماعی شناسایی می‌شوند.

بیش‌فعالی در دختران

در مقابل، دختران مبتلابه ADHD ممکن است علائم خود را درونی کنند و مشکلاتی مانند کمبود تمرکز، عدم توانایی در انجام کارها و مشکلات در سازمان‌دهی خود را نشان دهند.

با وجود اینکه تفاوت جنسیتی در این اختلال وجود دارد اما باید توجه کرد این علائم ممکن است کمتر آشکار باشند و به‌سادگی توسط اطرافیان نادیده گرفته شوند، زیرا آن‌ها ممکن است به‌عنوان افرادی با ویژگی‌های شخصیتی خاص یا حتی فراموش‌کار شناخته شوند.